‘Let’s Talk Fashion’

VIVIENNE WESTWOOD

Vivienne Isabel Swire is geboren 8 april 1941 in Glossop, Engeland.
Op 17 jarige leeftijd verhuist ze met haar familie naar Harrow vlakbij Londen waar ze werkt vind bij een plaatselijke fabriek.
Na een blauwe maandag op de kunstacademie, kiest ze aanvankelijk voor een carrière in het onderwijs. In 1962 trouwt ze met Derek Westwood. Ze leidt een onopvallend bestaan als moeder van zoon Ben en als onderwijzeres tot ze in 1965 Malcolm McLaren ontmoet, een kunst student en toekomstige manager van the Sex Pistols. Ze verlaat haar man en leidt met McLaren een bohemien-achtig bestaan in Londen. In 1967 krijgen ze een zoon, Joseph.
Via haar nieuwe partner, werd Westwood, die was begonnen met het maken van sieraden, geïntroduceerd in een nieuwe wereld van creatieve vrijheid en de macht van de kunst op het politieke landschap.

In 1971 begint McLaren met Vivienne de winkel ‘Let it Rock at Paradise Garage’ op King’s Road 430 in Londen waar ze fifties-kleding en platen verkopen.
Omdat de originele jaren-vijftigkleding moeilijk te vinden blijkt, neemt Westwood na verloop van tijd zelf achter de naaimachine plaats. Ze drukt steeds nadrukkelijker haar eigen stempel op het winkeltje en neemt afstand van de, in haar ogen achterlijk seksistisch en racistische, ‘teddyboys’ die tot dan toe de klantenkring van de boetiek vormen. In het voorjaar van 1973 wordt de winkel omgedoopt tot ‘Too Fast to Live Too Young to Die’ en verkoopt kleding voor ‘rockers’: leer, ritsen en kettingen en gescheurde T-shirts met slogans tegen het gezag.
In 1976 komt de punkbeweging op en Vivienne voorziet de punkers, en met name Malcoms band The Sex Pistols, van kleding. Zo ontwikkelt ze zich langzaam van een naaister die kleding kopieert tot een ontwerpster.

Een nieuwe tijd breekt aan. Onder invloed van de New Romantics-rage die in 1980 de kop opsteekt ontwikkelt ze een nieuwe look en een nieuwe band om te promoten: Bow Wow Wow. De ‘Pirate’ collectie is niet zomaar een look. Vivienne bestudeerde hiervoor de constructie en snit van historische kleding.
De succesvolle collectie is het onberekenbare van de punk gecombineert met de pronkzucht van kostuums uit voorbije eeuwen.
De collectie is een keerpunt. Zelf zegt Vivienne hierover: ‘in die tijd werd ik echt een ontwerpster. Daarvoor was ik meer geinteresseerd in straatcultuur’.

In 1984 verbreekt Vivienne haar samenwerking met McLaren, hun liefdesrelatie was al jaren daarvoor opgehouden. Sindsdien is Vivienne eigen baas over het modehuis. Tegen veler verwachting in, houdt Westwood zich ook zonder McLarens promotionele ondersteuning uitstekend staande. Sterker nog: terwijl de roem van McLaren in de jaren tachtig en negentig gestaag afneemt, groeit Westwood met haar Punkature (een symbiose van punk en couture) uit tot een van de meest vooraanstaande Britse ontwerpers.

Zowel in 1990 als in 1991 krijgt ze de prestigieuze ‘British designer of the Year’-prijs toegekend.